De nieuwsbrief wordt momenteel naar 1991 mensen verstuurd!
|
Auteurs
Elizabeth David
(Sussex, 26 december 1913- Chelsea 22 mei 1992)
|
Elizabeth David werd geboren op 1913 in Sussex als Elizabeth Gwynne. Haar vader, Rupert Gwynne, was een conservatief parlementslid, haar moeder, Stella Ridley kwam uit een welgestelde Familie uit Northumberland. Elizabeth David studeerde aan de Sorbonne en woonde voor twee jaar bij een Franse familie. Dit resulteerde in een liefde voor Frankrijk en eten. Elizabeth David leidde een avontuurlijk leven. Ze liet alles achter om actrice te worden, maar die carriere bleef steken in een paar losse contracten. In 1939 verliet ze Engeland met haar geliefde Charles Gibson-Cowan en kocht een boot om een reis te maken rond het Middellandse Zee-gebied. Deze plannen werden verstoord door de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog. Ze ontvluchten de Duitse bezetting in Frankrijk en bereikten de Griekse eilanden. |
 foto: www.cordondorcuisine.com
| Na een korte tijd in op Syros vluchtte ze naar Cairo waar Elizabeth een baan kreeg bij de Britse Inlichtingendienst. Ze scheidde van Charles Gibson-Cowan en sloot een verstandshuwelijk met luitenant-kolonel Tony David. Na 8 maanden in India te hebben doorgebracht strandde het huwelijk. Elizabeth David hield er in de jaren die volgden verschillende minnaars op na. In 1946 keerde ze terug in Londen en begon culinaire artikelen te schrijven. In 1949 begon haar succesvolle schrijverscarriere. Ze bracht de Franse en Italiaanse keuken naar Groot-Brittanie waar de voedselrantsoenering nog van kracht was. Olijfolie was tentijde van haar debuut enkel verkrijgbaar bij apothekers die dit verkochten als remedie tegen oorontstekingen. Binnen 10 jaar waren aubergines, saffraan en pasta in te winkels te krijgen.
Elizabeth David won verschillende prijzen en kreeg een ere doctoraat aan de Universiteit van Essex. In 1992 overleed ze in haar huis in Chelsea.
Terug naar boven Alan Davidson
(1924 -2 december 2003)
|
Alan Davidson werd geboren in 1924 als zoon van een belastinginspecteur. Hij studeerde klassieke talen aan Queens College Oxford en diende tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Royal Naval Volunteer Reserve. In 1948 trad hij in dienst bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken en werd uitgezonden naar verschillende buitenlandse posten, waaronder Washington, Den Haag, Cairo, Tunis, Brussel en Vientiane. Tijdens zijn verblijf in Tunis schreef hij, om zijn Amerikaanse vrouw Jane en andere Engelstaligen te helpen, een boekje over de locale vissoorten en andere zeevruchten. |
foto: Planet Internet |
Dit werd later (1972) het Penguin boek Mediterranean Seafood nadat een collega van Davidson zijn manuscript opstuurde naar Elizabeth David. David was onder de indruk en recenseerde het in haar collumn voor de Spectator. Werkzaam als Britse ambassadeur in Laos midden jaren ’70,schreef hij Fish and Fish Dishes of Laos en kregen andere boeken vorm zoals Seafood of South-east Asia en North Atlantic Seafood. Op dat moment besloot hij de diplomatieke dienst te verlaten en fulltime schrijver, en uitgever, te worden. Deze nieuwe literaire carrière, duurde dertig jaar en resulteerde in grote, nauwkeurige werken als de Oxford Companion to Food, die gedurende 21 jaar van 1978 tot 1999 tot stand kwam. In 1979 behoorden zijn vrouw en hij tot de oprichters van een excentriek tijdschrift over de geschiedenis van voedsel, PPC (Petits Propos Culinaires), dat zij hebben geleid en uitgegeven tot en met het laatste nummer van het tweede millennium.
In 1981 was Davidson mede-oprichter van het jaarlijkse Oxford Symposium on Food History, waarvan hij tot 2001 samen met Theodore Zeldin het voorzitterschap bekleedde. Alan Davidson overleed onverwacht op 2 december 2003, een maand nadat zijn werk was bekroond met de Erasmusprijs.
Terug naar boven Pellegrino Artusi
(4 augustus 1820-1911)
|
Pellegino Artusi werd geboren op 4 augustus 1820 in Forlimpopoli. Zijn vader was een rijke zakenman in koloniale spullen. Pellegrino was zijn enige zoon, de familie Artusi telde zeven dochters. Na Pellegrino's studie aan de Bertinoro's Seminary ging hij te werk bij zijn vader.
Pellegrino's leven en dat van zijn familie werd heftig verstoord in de nacht van 25 Januari 1851. Tijdens de intocht van de Passatore in Forlimpopoli werd de Artusi familie beroofd door de beruchte Brigand's bende, die handig van de intocht gebruik maakte. Door een list verloor de toekomstige gastronoom alles wat hij bezat. Maar de schade was niet alleen op economisch gebied. Gertrude, een van zijn zussen, werd gek van angst en kwam in een inrichting terrecht. Een jaar na de beroving verliet de familie Artusi hun woonplaats en verruilde het voor Toscane, waar Pellegrino zijn werk voortzette met een zeker succes. |
Bron:www.mitidiromagna.it |
Hij bleef sterk verbonden met zijn geboortestad. Artusi had een goed leven en had een grote passie voor literatuur en koken. Eenmaal gepensioneerd besteedde hij zijn tijd aan het schrijven van 'Foscolo's Biografie' en 'Osservazioni in appendice a 30 lettere di gusto'. Deze boeken waren niet erg succesvol. Dit veranderde met zijn 'La scienza in cucina e l'arte di mangiar bene' (De wetenschap in de keuken en de kunst om goed te eten) uitgegeven in 1891. Artusi verteld zelf in de inleiding die hij niet voor niets 'Storia di un libro che rassomiglia a Cenerentola' (De geschiedenis van een boek die lijkt op de geschiedenis van Assepoester) hoe moeizaam het succes van zijn beroemste werk op gang kwam. 'Korte tijd later werd er in mijn geboortedorp een groot liefdadigheidsfeest georganiseerd en een vriend schreef me dat hij eraan zou meedoen met twee exemplaren van het leven van Foscolo; omdat ik die niet meer bezat, bracht ik in plaats daarvan 'De wetenschap in de keuken en de kunst om goed te eten' in. had ik het maar nooit gedaan, want ik hoorde dat de winnaars van mijn boeken ze niet waardeerden maar afkraakte en aan de tabakshandelaar verkochten.'
Maar het succes kwam na aanbeveling van Professor Paolo Mantegazza. Het succes startte aarzelend maar werd overweldigend: 14 edities in 20 jaar. In het jaar 1931 waren er al 32 edities verschenen en was de 'Artusi' één van de meest gelezen boeken in Italie samen met 'I promessi sposi' en 'Pinocchio'. Inmiddels zijn er meer dan 3 miljoen exemplaren verkocht. Artusi bleef in Florence wonen en stierf daar in 1911 op 91 jarige leeftijd.
Terug naar boven Jean-Anthelme Brillat-Savarin
(Belley, 1 april 1755- Parijs, 2 februari 1826)
|
Jean- Anthelme Brillat-Savarin werd geboren op 1 april 1755 in het Franse stadje Belley, in de Jura, waar de Rhone toentertijd Frankrijk scheidde van Savoy. Zijn moeder, Claudine-Aurore Récamier, werd geroemd om haar schoonheid en kwam uit een familie van artsen. Zijn vader was jurist, zoals zijn voorvaderen al vele generaties lang. Ook Jean-Anthelme ging rechten studeren, maar verdiepte zich ook in scheikunde en medicijnen aan de universiteit in Dijon. Behalve Latijn sprak Jean-Anthelme nog 5 moderne talen en strooide daar in zijn latere werk graag mee. Zijn tweede achternaam nam hij aan na het overlijden van zijn tante Savarin, die hem haar gehele fortuin naliet op voorwaarde dat hij haar achternaam zou adopteren. In 1789, aan de vooravonden van de Franse Revolutie, maakte hij deel uit van wat later de Assemblée nationale constituante, waar hij befaamd werd door zijn toespraken ter verdediging van de doodstraf.
|
Bron: www.belley.fr | Toen de Franse Revolutie vorderde kwam er een prijs op zijn hoofd te staan en werd hij een politieke vluchteling. hij vluchtte naar Zwitserland, Nederland en uiteindelijk naar de Nieuwe Wereld Amerika. Drie jaar lang woonde hij in Boston, New York, Philadelphia en Hartford. Om rond te komen gaf hij Franse- en vioolles. Even was hij first violin in het Park Theater van New York. Hij keerde terug naar Frankrijk onder de directoraat in 1797 en kreeg een baan als magistraat en rechter van het Hof van Cassatie. De laatste post behield hij tot zijn dood. Hij publiceerde verschillende werken over recht en politieke economie. Hij bleef vrijgezel maar kende verschillende liefdes. Zijn beroemste werk, Physiologie du Goût, ou Méditations de Gastronomie Transcendante; ouvrage théorique, historique et à l’ordre du jour, dédié aux Gastronomes parisiens, par un Professeur, membre de plusieurs sociétés littéraires et savantes, ( in het kort: 'Het wezen van de smaak') werd twee maanden voor zijn dood gepubliceerd. Brillat-Savarin staat bekend om zijn one-liners als: 'De ontdekking van een nieuw gerecht geeft de mensheid meer welzijn dan de ontdekking van een nieuwe ster' , 'vertel me wat je eet, en ik zal je vertellen wat je bent' en 'Iemand als gast uitnodigen betekent verantwoordelijk te zijn voor zijn welzijn, zolang hij onder uw dak vertoeft.'
Terug naar boven Jane Grigson
(1928 - 1 maart 1990)
|
Jane Grigson groeide op in het noordoosten van Engeland, waar een sterke traditie heerst van goed eten. Maar voor Jane Grigson gold dat ze pas vele jaren later, toen ze drie maanden per jaar in Frankrijk doorbracht, echt geinteresseerd raakte in eten.Ze trouwde met dichter Geoffrey Grigson met wie zij dochter Sophie kreeg. Nadat ze in 1949 aan de Universiteit van Cambridge afstudeerde in de Engelse taal werkte Jane eerst in kunstgalerieen, bij uitgeverijen en later als vertaler. In 1966 kreeg ze de John Florio-prijs, die ze moest delen met dominee Kenelm Foster, voor haar vertaling van Beccaria's 'Of Crime and Punishment'. in 1968 begon Grigson haar lange samenwerking voor Observer Magazine . Ze schreef verschillende boeken, 'Charcuterie and French pork Cookery' ,' Fruit book' , 'Vegetable book' en 'Good things'. Ze won verschillende awards en werd in 1977 kookboekenschrijfster van het jaar. Ze pleitte voor seizoensgebonden koken en goede producten. |
 |
In het Groentekookboek liet Grigson zich van haar sterkste kant zien met prachtige essays over de meest uiteenlopende groenten, geordend in alfabetische volgorde. Ze had het bijvoorbeeld over de herkomst van de nobele artisjok – een favoriet van de familie Medici én van de Franse Dichter Ronsard – en ging dan moeiteloos over naar een meer nederige groente zoals kool of raap. De recepten bij elke groente varieerden van Brits, over Frans en Italiaans tot meer exotisch.Grigson was niet vies van wat geschiedkundige achtergrond. Toch is haar werk nooit te hermetisch en Grigson zag erop toe dat haar recepten niet alleen aardig leesvoer vormden maar dat ze ook wel degelijk bereid konden worden. Jane Grigson overleed in 1990 aan kanker. Ze had toen al de fakkel doorgegeven aan haar dochter Sophie, die inmiddels ook naam maakt als culinaire schrijfster.
Terug naar boven Lizet Kruyff
|
Lizet Kruyff (56) is free lance wetenschapsjournalist en programmamaker. Ze studeerde geschiedenis en prehistorie in Leiden en verdiepte zich later in wetenschapsjournalistiek aan de TU in Eindhoven. Tijdens haar studie raakte ze geïnteresseerd in de geschiedenis van de eetcultuur. Ze schrijft al jaren een kookrubriek in Archeologie Magazine en publiceerde in 1997 met Judith Schuyf twintig eeuwen koken en eten. Zij is getrouwd en woont buiten in de Bommelerwaard waar ze in haar moestuin ‘vergeten groenten’ verbouwt. Ook geeft ze workshops en lezingen om haar liefde voor het culinaire erfgoed uit te dragen. Haar expertise wordt regelmatig geraadpleegd door zowel televisie- als radioprogramma’s. Ze maakte radiodocumentaires voor de Humanistische omroep, trad op als culinair expert het Teleac programma Verre verwanten, |
Foto: Varibel |
| en verscheen bij de Geschiedenisbus van TV Gelderland en voor de Limburgse televisie bij Ger Houben Anders.Naast culinaire geschiedenis schrijft Lizet Kruyff over familiegeschiedenis, archeologie en technische innovatie. Al jaren heeft zij een historische kookrubriek in Archeologie Magazine. Daarnaast schrijft zij over technische onderwerpen, onder meer voor Delft Integraal, het alumniblad van de TU Delft. |
Terug naar boven
Vardit Kohn
| Vardit is al zo lang ze zich kan herinneren geïnteresseerd in eten. Na een introductie in gezonde voeding, ongeveer vijftien jaar geleden, is ze zich serieus met het onderwerp gaan bezighouden. Dit resulteerde in een diploma Voedingsleer, nadat ze eerder al was afgestudeerd in taalwetenschap en een MBA in Marketing had gehaald. Na de geboorte van haar oudste dochter besloot Vardit om haar levenslange passie voor voeding en gezond eten om te zetten in het geven van cursussen Natuurlijke Voeding. De afgelopen zeven jaar heeft ze een praktijk gehad in Londen en in Nederland, waar ze nu woont. Voor Vardit is Natuurlijke Voeding niet alleen werk, maar een manier van leven. Haar drie dochters zijn allemaal opgegroeid met gezonde voeding en natuurlijke geneeswijzen, en haar vrienden hebben de neiging om drie keer na te vragen wat ze zullen koken |
 | als ze komt eten (het antwoord is altijd ‘alle groenten die je kunt maken’…).Haar vele buitenlandse reizen en haar natuurlijke nieuwsgierigheid hebben geleid tot een grondige en uitgebreide kennis van ingrediënten, die haar voedingsadviezen uitermate verrijkt hebben. Haar onuitputtelijke culinaire kennis komt goed van pas als ze individuele voedingsadviezen samenstelt voor verschillende mensen.
Samen met haar collega Galit Hahn heeft Vardit Snoep Goed geschreven een vruchtbare samenwerking die tot een tweede boek Koken in kleur heeft geleid. Naast schrijven en persoonlijke voedingsadviezen adviseert Vardit bij de ontwikkeling van nieuwe producten, geeft lezingen over voeding en organiseert kookcursussen. Ook treedt ze op als expert bij twee druk bezochte Britse websites www.whatreallyworks.co.uk en www.raisingkids.co.uk . Ze heeft ook haar eigen website, www.forgoodness-sake.com, waar ze haar kennis en ideeën deelt met haar bezoekers.
Vardit is trots op de kwaliteit van haar werk en adviezen, en haar persoonlijke benadering van elk individu. Ze is er van overtuigd dat je zelf het goede voorbeeld moet geven.
Terug naar boven
Galit Hahn
Op een dag, ze was pas twaalf jaar oud, zei Galit tegen iedereen dat ze geen vlees meer zou eten. ‘Prima’, zei haar moeder, ‘maar dan zal je voor jezelf moeten koken.’ Dat heeft ze gedaan en zo begon haar levenslange relatie met de keuken…Ze is altijd gefascineerd geweest door winkels, markten en oude receptenboeken. Eten betekent voor haar liefde, vreugde, feest en gezondheid. Maar Galit's carrière is pas sinds kort die kant op gegaan.
Ze is afgestudeerd aan de kunstacademie en heeft een opleiding in theaterontwerpen. Jarenlang heeft ze voor theaters, musea en commerciële bedrijven gewerkt. Gedurende deze tijd kon ze haar passie voor eten alleen delen met familie en vrienden. |
 | Op dit moment komt alles samen in iets wat Galit ‘de kunst van goed eten’ noem. Snoep Goed en Koken in kleur schreef ze samen met Vardit Kohn. In zowel Snoep Goed als Koken in kleur heeft Galit haar kwaliteiten in de keuken en achter de tekentafel gecombineerd. Haar doel is om te laten zien hoe natuurlijk, gezond eten een feest van smaak en plezier kan zijn, waar iedereen van kan genieten. Bekijk haar eigen website: www.food-illustrations.com
Terug naar boven Helen Saberi
|
Helen Saberi werd geboren in Yorkshire. Ze was altijd al geïnteresseerd in andere landen en reisde al tamelijk veel. Het was dan ook niet vreemd toen ze nadat ze haar school en secretaresse opleiding had afgerond, solliciteerde naar een baan bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken in London. Na Londen werd ze in Warschau gestationeerd en later vertrok ze tot haar vreugde naar de hoofdstad van Afghanistan, Kaboel. Als jong meisje had ze op school veel gelezen over de cultuur en tradities van de Afghanen en wilde het land dolgraag eens bezoeken. Toen ze hoorde dat ze naar Kaboel zou gaan was ze dolenthousiast. Ze arriveerde in Kaboel in maart 1971. De eerste dagen vroeg ze zich af of ze zich niet had vergist, het land leek zo kaal, stoffig, onherbergzaam en bergachtig. Maar deze slechte eerste impressie verbleekte snel nadat ze kennis maakte met de schitterende blauwe lucht, de kale stuivende woestijnen, de met sneeuwbedekte bergen,de weelderige groene valleien en vooral de gastvrije Afghanen. |
|
In haar eerste jaar reisde ze zo veel als ze kon door het land, bezocht de kleurrijke en drukke bazaars en leerde veel Afghanen kennen, waaronder haar toekomstige echtgenoot. In 1972 trouwde ze in Engeland en Helen kreeg een baan bij de Britse Ambassade in Afghanistan. Tot de Russen in 1980 het land binnen bezette, woonde ze heel gelukkig in Afghanistan. Maar door de oplaaiende gevechten en onrust vluchtte ze het land uit terug naar Groot-Britannie. Daar schreef ze haar Afghaanse kookboek, omdat ze bang was dat door de oorlog veel recepten en culinaire tradities verloren zouden gaan. Ze zette zich op haar manier in om de Afghaanse kwestie te dienen en om de wereld de schrijnende situatie waar de bevolking in leefden niet te laten vergeten. Van 1990 tot 1999 werkte Helen voor Alan Davidson en hielp hem met zijn magnus opus The Oxford Companion to Food. Een vruchtbare samenwerking, Helen en Alen publiceerden daarnaast nog het boek Trifle en schreef Helen talkrijke artikelen en essays.
Nu de Taliban uit Afghanistan verdreven is en er enige rust in het land is wedergekeerd helpt Helen’s man mee aan de wederopbouw van het land.
Marleen Willebrands
Marleen Willebrands (1953) studeerde diëtetiek (Den Haag) en ontwikkelde in die tijd haar belangstelling voor goed eten en voedingswetenschap. Ze hield in de jaren 80 lezingen en workshops over voeding aan uiteenlopende doelgroepen, en gaf jarenlang cursussen voor vegetarisch koken op basis van ecologische principes. Als diëtist had zij een groeiend gezin plus een diëtistenpraktijk.
In 1981 ging zij Nederlands studeren in deeltijd: MO-A in Den Haag, en na de geboorte van haar vierde kind volgde zij Nederlands MO-B in Rotterdam. |
 | Tijdens die studie maakte zij kennis met De verstandige kock, het belangrijkste kookboek uit de 17de eeuw, gedrukt in Amsterdam. In 1989 verhuisde Marleen Willebrands met haar gezin naar Maastricht, waar ze al snel een functie kreeg als docent taalbeheersing aan Fontys Lerarenopleiding te Sittard. Een tiental drukke jaren volgen, waarin zorg voor gezin en werk aan de hogeschool centraal stonden. Het verlangen naar de oudere letterkunde en het onderzoek naar historische keukenrecepten bleef echter knagen. Het doctoraal examen Nederlands oudere letterkunde (Leiden) volgde dan ook in 1997, een productief jaar, waarin zij haar liefde voor de oudere letterkunde en de artesteksten kon combineren met werk en gezin.
De belangstelling voor historische keukenrecepten resulteerde in drie belangrijke gedrukte tekstedities:
- een tekstuitgave van Een notabel boecxken van cokeryen, het eerste gedrukte Nederlandstalige kookboek uit ca. 1514, in samenwerking met Ria Jansen-Sieben (Amsterdam 1994)
- een tekstuitgave van De verstandige kok. De rijke keuken van de Gouden Eeuw (Bussum 2006).
- Een tekstuitgave van Het Traktaat van de kampernoeljes, genaamd duivelsbrood , een Antwerps paddestoelentraktaat uit 1668, in samenwerking met Arno van 't Hoog (Hilversum 2006).
Sinds 2002 onderhoudt zij haar website Kookhistorie, www.kookhistorie.com. Dit is een website met ondermeer transcripties van historische kookboeken uit de periode tussen 1500 en 1700. Marleen Willebrands publiceert momenteel over onderwerpen op het gebied van voedingsgeschiedenis en -cultuur. Verder verzorgt zij workshops en lezingen over historisch koken (periode 1500 tot 1800).
| |
